2012
Stefan Dybowski
i polski Berlin
Stefan Dybowski
und das polnische Berlin
Stefan Dybowski i polski Berlin
Stefan Dybowski und das polnische Berlin
3 Maja – Polskie Święto Narodowe
3. Mai – Nationalfeiertag Polens
Deutsch – Polnische Begegnungen
Jest jak jest, a jest strasznie – tak lub podobnie powiedział kiedyś sentencjonalnie przeze mnie bardzo ceniony Thomas Bernhard. To nic nowego, to się zgadza i nie zgadza zarazem. Dla formalności wspomnę o kryzysie finansowym w wielu krajach, kryzysie euro, kryzysie na Bliskim Wschodzie i w końcu o kryzysie piłki nożnej w Anglii, a więc o wielu straszliwych faktach, których nie da się zmienić od razu, albo w ogóle, wszak człowiek z natury rzeczy nie jest w stanie tego zmienić. Człowiek jest egoistyczny, wygodny i czasami zły.
Człowiek kieruje się pragmatyzmem, bo nie kupuje już na przykład gazet codziennych. Za mało ma czasu na regularne czytanie dzienników. Po drugie to kosztuje, a tę kwotę wydawaną na kupowanie gazet lub ich prenumeratę można by było przecież przeznaczyć na podróż. Podróże są wygodne. Zapłacisz i dowiozą cię do celu albo gdzieś do odległych zakątków świata, gdzie zobaczysz świat w innych kolorach, a w restauracji obsłużą cię pięknie. Człowiek może w ten sposób oddać się całkowitemu relaksowaniu się. Jeśli jednak człowiek zdecyduje się na czytanie dzienników, albo czegoś, co w jego pojęciu jest dziennikiem, to wchodzi do internetu i korzysta z darmowych jak dotychczas wiadomości. Internauta zapomina, że informacje z dobrych źródeł kosztują. Jeśli nie będzie na to środków finansowych, to będą tylko niesolidne informacje, albo ich w ogóle nie będzie. Wtenczas możemy już tylko podróżować, bez cennych informacji, reportaży i felietonów, a ile przez to stracimy, wiadomo.
Niech czytelnicy „Gazetki” nie myślą teraz, że nosimy się z zamiarem pobierania składek za naszą pracę. Nic podobnego. Wpadły mnie te refleksje słysząc o spadku odbiorców nakładu renomowanych dzienników. Spadek jakości prasy też jest realny. Co w takim razie robić, jeśli jest tak, a nie inaczej?
Nie odpowiem na to pytanie jako ten, który czyta i pisze. Ja mogę tylko zachęcić do czytania prasy, powiedzieć jak fajnie jest trzymać w rękach gazetę dostarczaną ze stolicy Polski lub ze stolicy Niemiec, czuć dotyk papieru i czuć świeży zapach druku, czytać słowa i zdania zaangażowanych redaktorów i zastanawiać się nad tym, co się właśnie przeczytało. I tu nie gra roli, jeśli dziennik nadejdzie z jedno- czy kilkudniowym opóźnieniem z Warszawy. To zawsze coś cennego. Ale taki już mam do tego sentyment. Czytuję prasę i ta czynność należy do mojego porządku dziennego. Obojętnie czy był to kiedyś „Głos Wybrzeża”, czy dziś w Berlinie „Der Tagesspiegel”.
Nie było i nie jest wszystko takie straszne. Muszę tu trochę zaprzeczyć Tomaszowi Bernhardowi.
Gazetka nr 69
Gazetka nr 68
Gazetka nr 67
Gazetka nr 66
Gazetka nr 65
Gazetka nr 64
Gazetka nr 63